Życie codzienne, jako spektakl, którego autorem, aktorem i reżyserem jest sam człowiek
Życie codzienne, jako spektakl, którego autorem, aktorem i reżyserem jest sam człowiek
„Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” William Szekspir
Każdy człowiek tworzy swój świat według własnych wyobrażeń. Mamy moc tworzenia każdego rozpoczynającego się dnia według wymyślonego przez nas scenariusza. Zgodnie z własną naturą dążymy w kierunku stawania się coraz pełniejszą istotą, która w coraz doskonalszy sposób realizuje własne potrzeby. Nie licząc niejasnych, ogólnych wskazówek, nikogo z nas nigdy nie uczono jak ma żyć. Nie mówiono nam jak cenne jest życie, ani o tym, co znaczy żyć pełnią życia. Szkoła życia nie istnieje, nie ma też nauczycieli życia. Teraz już wiem, że życie to teatr, w którym role gramy my sami oraz postacie nas otaczające. Istnieją jednostki, które całkowicie utożsamiają się z graną przez siebie rolą, jak i takie, które zachowują do niej zupełny dystans.
Człowiek zazwyczaj chce wywrzeć na innych odpowiednie wrażenie, wykorzystując do tego celu różne techniki. Według moich obserwacji, głównym przedmiotem każdej interakcji jest przedstawienie własnej osoby - czyli autoprezentacja. Głównym zaś celem autoprezentacji jest nie tylko chęć przedstawienia się w pozytywnym świetle czy zaprezentowania pozytywnego aspektu własnej twarzy, ale nakłonienie innych by postępowali w zaplanowany przez nas sposób. Podczas występu zwanym życiem, aktor chce wywołać wrażenie, że istotnie jest osobą, którą gra, że posiada jej cechy i aby to udowodnić, posługuje się rozmaitymi rozwiązaniami, narzędziami i sposobami.
Na przykład ludzie mogą rozmyślnie prezentować publiczny wizerunek sprzeczny z ich prawdziwym JA, ale zgodny z wartościami cenionymi przez adresata. Człowiek, aby był w stanie tworzyć bliskie związki, musi zwracać uwagę na sposób odsłaniania się przed innymi. Osoby, które nie przekazują dostatecznej ilości odpowiednich informacji o sobie, mają problemy z nawiązaniem i utrzymaniem przyjaźni oraz związków intymnych. Tak jak moja znajoma Iza. Iza która zawsze starała się być bardzo miła, a tak naprawdę siedziała w niej gorycz i pretensja do całego świata. Co oczywiście wychodziło przy pierwszej nadarzającej się okazji do dyskusji.
Nietrafność oceny wywieranego wrażenia znacząco pogłębia trudność odegrania życiowych ról. Właściwe oszacowanie reakcji otoczenia stanowi bowiem podstawowy warunek skutecznego manipulowania wrażeniem. Rozpoznanie słuchacza jest warunkiem wstępnym, ale nie koniecznym. Znając swe audytorium łatwiej jest nam je ująć, a potem skutecznie przekonać. Często również wykonawca danej roli steruje przekonaniami dla osiągnięcia pożądanych celów.
„ Cynik” to osoba, która nie utożsamia się z rolą oraz nie troszczy się o to, w co wierzy odbiorca, może okłamywać ją dla osiągnięcia korzyści, dla własnej satysfakcji lub dla dobra reszty odbiorców.
”Szczery” natomiast to osoba, która wierzy we własną rolę.
Istnieje również postawa pośrednia i postawa łącząca te dwa skrajne stanowiska, świadome stosowanie oszustwa i jednocześnie posiadanie wiary w to oszustwo.
Co ciekawe, osoby stosujące te techniki są skłonne uwierzyć, w momencie, kiedy same są oszukiwane.
Do zaistnienia takiej sytuacji konieczna jest jedność czasu, miejsca, osób. Umiejętność gry jest większa niż wiedza o niej. Kierujemy się, więc raczej pewnego rodzaju instynktem. Kiedy rozmawiamy z drugą osobą, odbieramy jej odpowiedzi i reagujemy swoimi myślami i uczuciami. Nasze bieżące zachowanie generowane jest przez wewnętrzną odpowiedz na to, co widzimy słyszymy. Jeśli słowa są treścią przekazu, to postawa ciała, gesty, ekspresja i ton głosu są kontekstem, w którym przekaz jest osadzony. W naszych codziennych występach chodzi przede wszystkim o to, byśmy byli wiarygodni - wtedy możemy osiągnąć wszystkie inne cele. Na wiarygodność składa się przeświadczenie słuchaczy o naszej kompetencji oraz ich wiara w naszą szczerość. Gdy mamy te cechy, trzeba jeszcze zadbać o to, by inni je widzieli. W trakcie konstruowania swojej tożsamości społecznej zwracamy szczególną uwagę właśnie na kwestie swojej wiarygodności. Jeśli tworzony przez nas wizerunek odebrany zostanie, jako nie wiarygodny (niespójny bądź nieprzekonujący) jego skuteczność zawiedzie.
Wiele w naszym życiu zależy od tego, jaka myśl zdominuje przestrzeń umysłu, która z nich jest najmocniej zagnieżdżona w podświadomości – negatywna czy pozytywna. Poprzez dobrze odgrywane role regulujemy również wewnętrzną sferę naszego życia. To, co dzieje się, w naszym życiu, dzieje się na nasze własne życzenie. Dobra opinia w oczach innych to także akceptacja ze strony środowiska, która z kolei przekłada się na dobre samopoczucie. Dzięki temu sami dobrze oceniamy siebie i to pozwala nam znosić negatywne emocje i frustracje. Dla mnie samej, życie to premiera bez wcześniejszej próby. Każdy wschód słońca jest początkiem nowego, a z każdym dniem, poprzez doświadczenia codzienności, przybywa mi odwagi na nowe jutro!!!!
Monika Gębska
gebska@eudaimonia.com.pl
Materiały źródłowe:
1. Pod redakcją Heleny Sęk i Romana Cieślaka.2005.Warszawa Wydawnictwo PWN Wsparcie społeczne stres i zdrowie.
2. Joseph O’Connor John Seymour.1996. Zysk i S-ka Wydawnictwo NLP Wprowadzenie do programowania neurolingwistycznego.
3.Richard Bandler.1996.Wydawnictwo HELION Alchemia manipulacji.
4. Dudley Lynch David Neenan .1995. Wydawca METAmorfoza EVERGREEN
5. Organ Polskiego Towarzystwa Psychologicznego 2004 Towarzystwo Naukowe KUL Przegląd Psychologiczny Tom 47 numer 1
6. Marcin Krokowski Piotr Rydzewski.2004.Łódż Imperia ZARZĄDZANIE EMOCJAMI
7. Internet (Erving Goffman „Człowiek w teatrze życia codziennego”,
William Szekspir „Ryszard II”)
8. Własne doświadczenia
Zapisz się na szkolenie!
Newsletter
Kalendarz szkoleń
